Jazzyrain

วันที่ห้า เป็นการเดินทางจาก Punakha กลับไปที่ Paro โดยผ่าน Timphu และแวะเก็บตกที่ที่ยังไม่ได้ไป เราเดินทางย้อนกลับเส้นทางเดิม แต่ว่าพิเศษตรงที่วันนี้ฟ้าเปิด อากาศแจ่มใสมาก เราเลยได้แวะจอดถ่ายรูปกัน ไม่ว่าจะเป็นเทือกเขา Himalayan แต่บอกไว้ก่อนว่า ถึงแม้ Dochula Pass จะเป็นจุดสูงสุดในเส้นทาง แต่ว่าต้นสนอาจจะสูงจนบังทิวทัศน์ ไกด์จึงจอดให้เราได้ถ่ายรูประหว่างทางก่อนถึง Dochula Pass แต่การถ่ายรูปเทือกเขาน้ำแข็งแบบไกลๆนี่มันยากมาก เราก็ถ่ายมาได้เท่านี้ 

เข้าสู่วันที่สามของทริป... เราเดินทางจาก Timphu ไป Punakha กันแต่เช้า แค่ออกจาก Timphu ไปหน่อยเดียวก็ได้ตื่นตาตื่นใจกับต้นไม้สวยๆหนาแน่นเต็มภูเขา นอกจากเฉดสีเขียวอ่อนเขียวเข้มแล้วยังมีสีแดงของ Rhododendron แซมมาเป็นระยะๆ แต่ว่าขานี้ฉันนั่งฝั่งที่ถ่ายรูปไม่ถนัดเลยได้แต่นั่งชมธรรมชาติด้วยความเบิกบานใจ ...

วันที่สองของทริปเป็นวันสบายๆค่ะ เราใช้เวลาทั้งหมดใน Timphu แต่วันนี้อากาศไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่ Timphu คือเมืองหลวงของที่นี่ จึงค่อนข้างวุ่นวายกว่าเมืองอื่น ตึกถูกสร้างขึ้นมากมาย ส่วนใหญ่เป็นอพาร์ทเม้นท์ ถึงแม้ว่าทางการจะกำหนดให้ตึกสร้างได้สูงไม่เกินหกชั้น แต่ว่าสร้างเยอะๆก็ทำให้ดูรำคาญตาอยู่ดีค่ะ  เราเริ่มวันด้วยการไปไหว้พระใหญ่ Kuensel Phodrang ซึ่งบริเวณรอบยังก่อสร้างอยู่เลย (นานกว่าห้าปีแล้ว) ไม่ว่าจะอยู่จุดไหนของ Timphu ก็จะเห็นพระพุทธรูปองค์นี้ เด่นเป็นสง่าอยู่บนภูเขา

มาถึงวันเดินทางจริงๆ.... สายการบิน Druk Air แวะจอดที่ Kolkata ก่อนประมาณครึ่งชั่วโมง มีผู้โดยสารลงและขึ้น และ(เข้าใจว่า)มีการเติมน้ำมันด้วย ออกจากกรุงเทพเกือบๆเจ็ดโมงเช้า ไปถึงภูฏานประมาณสิบโมง โดยที่ภูฎานเวลาช้ากว่าประเทศไทยหนึ่งชั่วโมงค่ะ กว่าจะรับกระเป๋าก็ 11 โมง เนื่องจากคณะของเรามี 22 คน จึงแบ่งเป็นรถบัสสองคัน และมีไกด์สองคน แยกกันประจำรถคนละคัน จุดหมายแรกของเราคือ วัด Kyichu Lhakhang ...โดย Lhakhang นี้แปลว่าวัดค่ะ ที่นี่เป็นหนึ่งในวัดที่เก่าแก่ที่สุดในภูฏาน สร้างตั้งแต่ศตวรรษที่ 7 โน่น  

ไม่รู้ทำไม Bhutan ถึงเข้ามาเป็นหนึ่งในประเทศ wish list ของเราสองคน เพราะส่วนตัวฉันเองก็ไม่ได้อยากไปมากมายนัก ยิ่งจับพลัดจับผลูต้องไปกับทัวร์กลุ่มใหญ่ก็ยิ่งไม่มีความกระตือรือร้น ขนาดเพื่อนบอกว่า แกจะต้องชอบ แต่ใจฉันก็ยังไม่เชื่อ อาจจะด้วย low expectation นี้เอง พอได้มาสัมผัสจริงๆแล้วเลยติดใจมากมาย เจออากาศดีๆ (หนาวไปนิด ขมุกขมัวไปหน่อยบางวัน) ดอกไม้สวยๆเต็มไปหมด และเหนือสิ่งอื่นใด คือ สีสันของฤดูใบไม้ผลิ hundred shades of tree แล้วยังเทือกเขาที่ซ้อนๆกัน ท็อปด้วย glacier บนยอดเขาไกลๆ และแสงที่ส่องลงมาพอดิบพอดี ...ทำให้ฉันมองได้วิวที่นี่ได้ไม่เบื่อ นั่งรถนานกี่ชั่วโมงก็ไม่เคยหลับ ยิ่งกิจกรรมเดินทุ่ง เดินป่า เดินเขา ยิ่งเพิ่มความสุขที่ได้สัมผัสธรรมชาติ  สำหรับวัดและป้อมปราการทั้งหลาย ก็พูดได้ว่าสวยงามและแปลกตา ถึงแม้ว่าโดยรวมแล้วอาจจะไม่ได้มีอะไรที่สวยงามขนาดว่าต้องอ้าปากค้าง แต่ว่าสิ่งเหล่านี้ค่อยๆทำให้ความสุขของฉันผลิบานอย่างช้าๆ...ตลอดเจ็ดวัน